Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011

Όταν ο κόσμος μας ήταν μικρός...

  
  Ήταν πριν πολλά χρόνια, τότε που οι άνθρωποι δεν είχαν ακόμα χωριστεί σε πλούσιους και φτωχούς κι όλα πάνω στη γη ήταν μικρά, στενά και λίγα. Τα σπίτια μας ήταν μικρά, τα μαγαζιά ήταν μικρά, η οδός Μουσών ήταν στενή, το κρεβάτι μου ήταν στενό, οι εκκλησίες ήταν μικρές, οι φίλοι μου ήταν μικροί.Και τα ρούχα μας ήταν στενά και λίγα,αφού ο παπα-Γιώργης που μας τα ΄δινε δε μας μετρούσε με τη μεζούρα. 
   Η ίδια η γη ήταν τόσο μικρή,που όταν πήγα σχολείο την είδα πάνω στο τραπέζι του δάσκαλου και μπόρεσα να την αγκαλιάσω.Τα αυτοκίνητα και τα αεροπλάνα ήταν τόσο λίγα, που όταν έβλεπες ένα χειροκροτούσες και το κοίταζες ώσπου να χαθεί, γιατί θ' αργούσες πολύ να ξαναδείς άλλο.Τηλέφωνο ούτε ακούγαμε ούτε βλέπαμε.Για να το δει κανείς έπρεπε να φάει ξύλο.Αν ήταν μικρός, στο γραφείο του διευθυντή του σχολείου....αν ήταν μεγάλος, στο γραφείο του διευθυντή της αστυνομίας
   Το φαί ήταν τόσο λίγο, που όταν το είχαν οι άνθρωποι μπροστά τους κάνανε το σταυρό τους σαν μπροστά σε εικόνισμα.Κλέφτες δεν υπήρχαν, γιατί οι άνθρωποι δεν είχαν τίποτα να τους κλέψεις.Το μόνο που έκλεβαν κάθε τόσο τα παλικάρια ήταν καμμιά όμορφη κοπέλα, κι αυτό γιατί ο μπαμάς της τσιγγουνευόταν να τους τη δώσει κι αφού εκείνη προηγουμένως τους είχε κλέψει την καρδιά.
 
(απόσπασμα απο "Το μονοπάτι στη θάλασσα" του Αντώνη Σουρούνη)
                 
                                                                                                                                                          
                   

                                                                                                   


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου